باز برمیگردم به تنهای ام

به آن اتاق زیبای تنهایی

به آن خلوتگاه همیشگی ام

در اتاقم قدم می گذارم به دوران کودکی

چه زیبا بود و دوست داشتنی

کودکی هر چه بود

پاک بود و بی ریا

اینک زمان زمان کودکی ایست

باید کودک بود و زندگی کرد

زندگی را فهمید زندگی را چشید

همیشه دوست دارم بر گردم و کودکی باشم

ولی هیچ وقت همه چیز بر وفق مراد نخواهد بود

از اتاق و از تنهایی ام کمک می جویم

تنهایی ام می گوید

دیوانه باش و دیوانه وار زندگی کن

تنها دیونه است که روح آرامش را میبیند

همین و بس

دیوانه یک مشکل دارد آن هم دیوانگی

و دغدغه نگاه ترحم آمیز

اما تو هزاران مشکل داری

دیوانه باش و دیوانه بمان و دوانه وار هم بمیر